در دههٔ پنجاه، پسران نوجوان در پرورشگاه‌ها به‌سر می‌بردند و با شرایط سخت و خشک روبرو می‌شدند. آن‌ها به صورت جمعی از هم پشتیبانی می‌کردند و با وجود هتاکی، سختی و ناهمگونی امیدی برای روزهای بهتر داشتند. در حالی که این کودکان برای بقا می‌کوشیدند، هیچ‌یک از رازهای معامله‌های کلیسا، حرفهٔ پزشکی و دولت را که سرنوشت آن‌ها را حتمی می‌ساخت، تصور نمی‌کردند. مؤسسه با بحران مالی روبه‌رو بود و راه‌حل تبدیل پرورشگاه به مؤسسهٔ روانی برای دریافت کمک‌های مالی بیشتر بود. برای نشان دادن نیاز به این تغییر وضعیت، یتیمان به‌وسیلهٔ همانانی که به‌منظور کمک آنها را پذیرفته‌اند، دیوانه معرفی شدند. در حالی که آیندهٔ آن‌ها به‌عنوان یتیمان از پیش نامطمئن بود، به زندان‌های سیستم روانی تبدیل می‌شوند که امیدی به رهایی در آن‌ها وجود ندارد حتی با بزرگ‌تر شدن.