ماری ۱۶ ساله، که بدون مادر و توسط پدر الکلی بزرگ شده، به یک یتیم‌خانه فرستاده می‌شود که بلافاصله سعی می‌کند از آن فرار کند، هرچند که ناموفق است. ماری حساس در سازگاری با رفتارهای خشن و بازی‌های بی‌رحمانه بین کودکان مشکل دارد. به تدریج او حس همدردی با سرنوشت‌های دشوار هم‌نوعانش پیدا می‌کند، کسانی که مدت‌هاست فراموش کرده‌اند چگونه گریه کنند. او حتی برای اولین بار عاشق می‌شود، نه با «حامی» خود، توری، بلکه با رابی، که رفتاری خشن دارد.